نجوایی با خویشتن در روز «مضمار»

امیرالمؤمنین، علی(ع) روزگار عمر آدمیان را هنگام تمرین و آمادگی خوانده‌اند و از آن به «الیوم المضمار» تعبیر کرده‌اند. نجوای نخست این وبگاه، واگویی کلام آن دُردانه است برای خویشتن خویش و دوستانی که در این وبگاه با هم در ارتباطیم. این عبارات نغز پیش روی ماست و چراغ راه ما، إن‌شاءالله؛ 
«اما بعد؛ دنيا روى در رفتن دارد و بانگ وداع برداشته و آخرت روى درآمدن دارد و به ناگاه، رخ مى‏نمايد. بدانيد كه امروز، روز به تن و توش آوردن اسبان است و فردا روز مسابقه. هر كه پيش افتد، بهشت جايزه اوست و هر كه واپس ماند، آتش جايگاه او.
آيا كسى نيست كه پيش از آنكه مرگش در رسد، از خطاى خود توبه كند؟ آيا كسى نيست كه پيش از بدحالى و شوربختى، براى خويش كارى كند؟ بدانيد كه شما در اين روزهاى عمر غرق اميدها و آرزوهاييد و، حال آنكه، مرگ پشت سر شما كمين كرده است. هر كس در اين روزها، پيش از رسيدن مرگش براى خود كارى كند، كارش بدو سود رساند و مرگش زيان نرساند و هر كه، در اين روزها، قصور ورزد و براى خود كارى نكند، كارش سود ندهد و مرگش زيان رساند.
به هنگام امن و آسايش چنان به كار خدا پردازيد كه در روزگاران بيم و وحشت مى‏پردازيد. بدانيد كه من مانند بهشت چيزى را نديده‏ام كه جوينده آن به غفلت خفته باشد و مانند دوزخ چيزى را نديده‏ام كه گريزنده از آن، به جاى گريختن و رهانيدن خويش به خواب راحت فرو رفته باشد. بدانيد هركس كه از حق سود نجويد، باطل به او زيان رساند و كسى كه به هدايت، استقامت نپذيرد، ضلالت به هلاكتش كشاند. بدانيد كه بايد بار سفر بنديد و شما را گفته‏اند كه ره‏توشه‏تان چيست و در كجاست. بر شما از دو چيز مى‏ترسم، كه مبادا به دام آنها افتيد. يكى در پى خواهش دل رفتن و ديگر آرزوى دراز باطل در سر پختن. در اين جهان، از همين جهان توشه برگيريد، تا فردا در آن سراى خويشتن از عقوبت برهانيد.» (نهج البلاغه، ترجمۀ عبدالمحمد آیتی؛ خطبۀ۲۸)